Porównanie przeciwbólowego działania ibuprofenu oraz skojarzenia paracetamolu z kodeiną u dzieci po złamaniach kończyny górnej wskazuje na zbliżoną skuteczność obu schematów leczenia, przy korzystniejszym profilu bezpieczeństwa i lepszych wynikach czynnościowych stosowania ibuprofenu.

Streszczenie badania

Badanie z randomizacją, prowadzone w grupie dzieci po prostych złamaniach kości ramienia i przedramienia, wskazuje na porównywalną skuteczność działania przeciwbólowego ibuprofenu i skojarzenia paracetamolu z kodeiną po wypisie ze szpitala. Ocena aktywności dzieci oraz bezpieczeństwa przemawia jednak na korzyść ibuprofenu. Wyniki badania autorstwa dr Drendel i wsp., prowadzonego w Wisconsin (USA), opublikowano w czasopiśmie Annals of Emergency Medicine.

Kluczowym elementem leczenia dzieci wypisywanych ze szpitala po złamaniach kończyn jest stosowanie odpowiednich leków przeciwbólowych, umożliwiających złagodzenie dolegliwości i podjęcie normalnej aktywności. Brak odpowiednich badań klinicznych, potwierdzających skuteczność leków przeciwbólowych w populacji dzieci, stanowi istotne ograniczenie dotychczasowych zaleceń postępowania po urazach. W opinii autorów ibuprofen podawany przez pierwsze trzy dni po opuszczeniu szpitala jest równie skuteczny w łagodzeniu bólu co paracetamol skojarzony z kodeiną, ale jest lepiej tolerowany.

W doniesieniu opublikowano wyniki badania z randomizacją, prowadzonego w grupie dzieci w wieku 4-18 lat, wypisywanych ze szpitala po zaopatrzeniu prostego złamania kończyny górnej (kość promieniowa, łokciowa lub ramienna). Uczestników badania przydzielano do grup, które przez 72 godziny otrzymywały do 4 dawek zawiesiny ibuprofenu (10 mg/kg) lub paracetamolu (24 mg/kg) z kodeiną (1 mg/kg) https://pl.wikipedia.org/wiki/Zm%C4%99czenie. Skuteczność leczenia oceniano w populacji liczącej łącznie 244 osoby, analizując wpływ leków na konieczność stosowania dodatkowych leków przeciwbólowych, aktywność dzieci, zadowolenie z leczenia i działania niepożądane.

W obydwu grupach stosowano zbliżoną liczbę dawek leków przeciwbólowych (mediana wynosiła 4 dawki). Odsetek pacjentów, którzy wymagali podania dodatkowego leku przeciwbólowego był co prawda mniejszy dla ibuprofenu (20,3%) niż paracetamolu w skojarzeniu z kodeiną (31,0%), ale różnica nie była znamienna statystycznie (10,7%; 95% CI – 0,2% do 21,6%). Nie stwierdzono także istotnych różnic między grupami w nasileniu bólu podczas całego badania. U dzieci otrzymujących ibuprofen odnotowano znamiennie niższy odsetek uczestników, u których ból ograniczał codzienną aktywność w postaci zabawy i jedzenia. Także odsetek rodziców, którzy w pierwszym dniu badania byli zadowoleni ze stosowania leku był znamiennie większy w grupie ibuprofenu (85,8%) niż paracetamolu z kodeiną (67,3%). Dzieci po zakończeniu badania nie chciały otrzymywać ponownie tego samego leku rzadziej w przypadku ibuprofenu (10,0%) niż połączenia paracetamolu i kodeiny (27,5%). Kolejnym elementem przemawiającym na korzyść ibuprofenu było rzadsze występowanie działań niepożądanych ogółem (29,5% vs 50,9%), a także nudności (5,0% vs 18,0%) i wymiotów (2,4% vs 11,0%).

Wyniki przeprowadzonego badania wskazują na porównywalne działanie przeciwbólowe ibuprofenu i skojarzenia paracetamolu i kodeiny u dzieci z prostymi złamaniami kończyny górnej pl.wikipedia.org. Bezpieczeństwo stosowania, korzystniejszy wpływ na aktywność dzieci oraz preferencje rodziców i dzieci przemawiają jednak za stosowaniem ibuprofenu, jako leku pierwszego rzutu w takich przypadkach.

Kliniczny kontekst badania

Dzieci po złamaniach kości wypisywane ze szpitala wymagają skutecznych leków przeciwbólowych. Wiele zaleceń dotyczących preferowanych schematów postępowania w takich przypadkach nie jest popartych odpowiednimi dowodami naukowymi. Dotyczy to także rutynowo przepisywanego ibuprofenu czy skojarzenia paracetamolu i kodeiny, których dotychczas nie porównywano w badaniach klinicznych.

Celem badania była ocena skuteczności przeciwbólowego działania ibuprofenu i skojarzenia paracetamolu z kodeiną u dzieci po złamaniach kończyny górnej. W doniesieniu przedstawiono wyniki prospektywnego badania z randomizacją, prowadzonego w grupie dzieci od 4 do 18 lat.

Szczegóły badania

  • Badanie prowadzono w grupie dzieci w wieku 4-18 lat, u których w oparciu o standardowy radiogram przeglądowy w 2 projekcjach rozpoznano proste, zamknięte złamanie kości promieniowej, łokciowej lub ramiennej bez konieczności nastawiania, czy manipulacji odłamami kostnymi.
  • Kryteria wykluczające udział w badaniu obejmowały masę ciała powyżej 60 kg, wcześniejsze występowanie krwawienia lub owrzodzeń przewodu pokarmowego, skazy krwotocznej, małopłytkowości, alergii na ibuprofen, paracetamol lub kodeinę, chorób nerek oraz nieleczonych, przewlekłych schorzeń jak. Z badania wykluczano także osoby rekrutowane po okresie przekraczającym 12 godzin od urazu, preferujące stosowanie tabletek, wykazujące cechy opóźnionego rozwoju, regularnie przyjmujące paracetamol, ibuprofen lub kodeinę, a także dzieci, których rodzice nie rozumieli angielskiego bądź nie mogli kontaktować się telefonicznie.
  • Wszystkie złamania zaopatrywano za pomocą szyn i odpowiednich opatrunków w szpitalnym oddziale ratunkowym.
  • Uczestników badania losowo przydzielano do grup, które po wypisie ze szpitala otrzymywały zawiesinę ibuprofenu (10 mg/kg) lub paracetamol (24 mg/kg) z kodeiną (1 mg/kg). Leki stosowano przez okres 72 godzin co 4-6 godzin. W ciągu doby dopuszczano podawanie maksymalnie 4 dawek leków.
  • Jeżeli ból nie zmniejszał się wystarczająco po godzinie od podania badanego preparatu, rodzice podawali dodatkowy lek przeciwbólowy, inny niż oceniane w badaniu.
  • Nasilenie bólu oceniano przy pomocy zmodyfikowanej skali obrazkowej Bieri Faces Pain Scale. Dolegliwości zapisywano w dziennikach pacjenta po przebudzeniu, przed snem oraz 1 godzinę przed i po podaniu badanego leku.
  • Pierwszorzędowym kryterium oceny był odsetek pacjentów, u których zaistniała konieczność stosowania dodatkowego leku przeciwbólowego, związana z nieskutecznością preparatu poddanego badaniu https://pl.wikipedia.org/wiki/Kolagen. Parametr skuteczności oceniano za pomocą testu chi-kwadrat w grupach wyodrębnionych zgodnie z zaplanowaną interwencją (analiza ITT).
  • Drugorzędowe kryteria oceny obejmowały następujące parametry: zmiana codziennej aktywności (zabawa, nauka, sen, jedzenie), zadowolenie pacjentów z leczenia (skala Likerta od 0 do 5), skuteczność działania przeciwbólowego (narzędzie Total Quality Pain Management), występowanie działań niepożądanych (nudności, wymioty, zawroty głowy, świąd, ból brzucha).
  • Spośród 361 osób poddanych badaniom przesiewowym, do badania włączono 336 uczestników, w tym 169 dzieci do grupy otrzymującej ibuprofen i 167 dzieci otrzymujących skojarzenie paracetamolu z kodeiną. Po uwzględnieniu uczestników, u których nie było możliwe prowadzenie badań kontrolnych lub zaistniały inne kryteria wykluczające, ostatecznie obydwie grupy liczyły odpowiednio 128 i 116 dzieci. Średnia wieku wynosiła 8 lat, a odsetek chłopców 52%.
  • Mediana liczby dawek leków przeciwbólowych wyniosła dla ibuprofenu 4,5 (rozstęp międzykwartylowy (IQR) 2-7), a dla skojarzenia paracetamolu z kodeiną – 4 (IQR 2-6).
  • Odsetek pacjentów, którzy wymagali podania dodatkowego leku przeciwbólowego wynosił 20,3% dla ibuprofenu i 31,0% dla paracetamolu w skojarzeniu z kodeiną (różnica 10,7%; 95% CI – 0,2% do 21,6%). Mimo numerycznej przewagi ibuprofenu, obserwowana różnica nie była znamienna statystycznie.
  • Dodatkowa analiza nie wykazała związku między zmiennymi demograficznymi, początkowym nasileniem bólu czy rodzajem złamania i koniecznością podania dodatkowego leku przeciwbólowego pl.wikipedia.org.
  • Nie stwierdzono znamiennych różnic między grupami w nasileniu bólu w poszczególnych punktach czasowych podczas całego badania.
  • W grupie dzieci otrzymujących ibuprofen odnotowano znamiennie niższy odsetek uczestników, u których stwierdzono ograniczenie pod wpływem bólu codziennych aktywności w postaci zabawy i jedzenia.
  • Odsetek rodziców, którzy w pierwszym dniu badania byli zadowoleni ze stosowania leku był znamiennie większy w grupie ibuprofenu (85,8%) niż paracetamolu z kodeiną (67,3%) (różnica 18,5%; 95% CI -7,3% do 29,6%).
  • Odsetek dzieci, które po zakończeniu badania nie chciałyby otrzymywać ponownie tego samego leku był znamiennie niższy dla ibuprofenu (10,0%) niż skojarzenia paracetamolu i kodeiny (27,5%) (różnica 17,8%; 95% CI – 7,3% do 28,3%).
  • Po podaniu ibuprofenu stwierdzono znamiennie rzadsze występowanie działań niepożądanych ogółem (29,5% vs 50,9%), a także nudności (5,0% vs 18,0%) i wymiotów (2,4% vs 11,0%).
  • Nie stwierdzono wpływu stosowanych leków na występowania nowych złamań lub nieprawidłowego ich gojenia.

Wnioski kliniczne

Działanie przeciwbólowe ibuprofenu u dzieci z prostymi złamaniami kończyny górnej jest równie skuteczne co skojarzenia paracetamolu i kodeiny. Korzystniejszy profil bezpieczeństwa, lepsze parametry czynnościowe oraz preferencje rodziców i dzieci przemawiają za stosowaniem ibuprofenu, jako leku pierwszego rzutu w takich przypadkach.

Rate this post