Atopowe zapalenie skóry u niemowląt

Świerzbiączka, znana szerzej jako atopowe zapalenie skóry, jest przewlekłą chorobą alergiczną dotykającą nawet co 6 niemowlę. Pierwsze objawy wskazujące na rozwój choroby pojawiają się zwykle między 3 a 6 miesiącem życia. Do 5 roku życia dziecka niemal każdy zauważy u małego pacjenta charakterystyczne zmiany skórne.

Atopowe zapalenie skóry u niemowląt najczęściej objawia się zmianami skórnymi w obrębie twarzy. Zmiany mają charakter rumieniowy. Obserwowane wykwity skórne mają tendencję do łuszczenia się i sączenia.

Jak wcześniej wspomniano, atopowe zapalenie skóry jest chorobą alergiczną. U niemowląt i małych dzieci najczęstszymi alergenami prowokującymi występowanie zmian skórnych są rozmaite składniki pokarmowe. Do najczęściej uczulających pokarmów zalicza się białka mleka krowiego, ryby, jajka, mięsa (głównie cielęcina i wołowina), orzechy, owoce cytrusowe i jagodowe oraz kakao. Pyłki traw, roztocza czy sierść zwierząt, choć potencjalnie mogą prowokować zaostrzenie objawów chorobowych, nie stanowią istotnego czynnika ryzyka w pierwszych miesiącach życia dziecka. Warto jednak od samego początku unikać hodowli zwierząt, spania na poduszce z pierza czy pościeli wełnianej. Należy również zwrócić uwagę na detergenty stosowane w domu https://drtrycholog.pl/luszczyca-skory-glowy/.

Leczenie atopowego zapalenia skóry u niemowląt cechuje się bezwzględną dietą. Jako że najczęstszym alergenem pokarmowym jest białko mleka krowiego, dziecko powinno być jak najdłużej karmione piersią. Z diety mamy powinny zniknąć produkty mleczne, owoce cytrusowe, orzechy i czekolada. Jeżeli zaobserwowana zostanie zmiana stanu skóry dziecka po wyeliminowaniu któregokolwiek składnika, wówczas mama powinna z niego całkowicie zrezygnować do końca czasu karmienia. W ciężkich przypadkach, gdy mama zmuszona jest do rezygnacji z nabiału, konieczna jest suplementacja wapnia niezbędna zarówno dla samej mamy, jak i dla dziecka. Efekt ten można uzyskać wprowadzając wartościową soję do codziennego jadłospisu, lub przyjmując pierwiastek w postaci tabletek.

Niemowlęta karmione sztucznie powinny przejść na specjalną mieszankę hipoalergiczną zaleconą przez pediatrę.

                                                       

Atopowe zapalenie skóry u dzieci

Obraz chorobowy atopowego zapalenia skóry u dzieci różni się w zależności od wieku małego pacjenta. Podczas gdy u niemowląt dominuje wysypka i rumień na policzkach i owłosionej skórze głowy, u dzieci starszych zmiany obserwowane są głównie w zgięciach kończyn, na nadgarstkach oraz karku. Zmiany mają postać pęcherzykowato-grudkowatego rumienia, który dotkliwie swędzi. W związku z nasilonym świądem dziecko zwykle nieustannie się drapie i powoduje przerwanie ciągłości naskórka. W efekcie dochodzi do stałych zakażeń chorobowo zmienionej skóry i dalszych powikłań w postaci zakażeń ropnych pl.wikipedia.org.

Atopowe zapalenie skóry u dzieci starszych najczęściej ujawnia się po kontakcie z alergenami wziewnymi, takimi jak: pyłki traw, kurz, roztocza czy sierść zwierząt. Na tym etapie choroby dieta dziecka nie jest już tak istotna i nie wymaga wielu wyrzeczeń. W międzyczasie doszło bowiem do osiągnięcia pełnej dojrzałości układu pokarmowego i zmniejszenia przepuszczalności śluzówki jelit.

Leczenie atopowego zapalenia skóry u dzieci starszych opiera się przede wszystkim na unikaniu dusznych, zakurzonych pomieszczeń oraz rezygnacji z hodowli zwierząt futerkowych. Sierść nie tylko sama w sobie jest wysoce alergenna, ale także jest wspaniałą pożywką dla roztoczy mogących również prowokować objawy atopowego zapalenia skóry.

Kilkunastoletnie obserwacje dzieci z atopowym zapaleniem skóry pozwoliły wysunąć wniosek, iż stres i silne emocje mogą również prowokować wystąpienie zmian skórnych i być przyczyną nadmiernego świądu. Z tego względu konieczne jest stałe wsparcie dziecka i zapewnienie mu pełnego komfortu psychicznego. Jest to szczególnie istotne u dzieci w wieku szkolnym, które narażone są na stałe uwagi rówieśników czy nauczycieli.

Objawy atopowego zapalenia skóry u dzieci zwykle ustępują w wieku dojrzewania. Skóra jednak nadal pozostaje wrażliwa, sucha i skłonna do podrażnień. Z tego względu, nawet po ustąpieniu zmian chorobowych konieczne jest stałe nawilżanie i natłuszczanie skóry. Tylko stała pielęgnacja skóry gwarantuje całkowite wyeliminowanie zmian i brak nawrotów choroby.

concerned woman in sports bra on white background

Atopowe zapalenie skóry u dorosłych

Atopowe zapalenie skóry jest przewlekłą, uwarunkowaną genetycznie chorobą skóry. Częstość jej występowania szacuje się w granicach 1-3% populacji dorosłych.

Pierwsze objawy choroby występują zwykle w pierwszym roku życia. Zmiany chorobowe mają charakter wysiękowy i obejmują głównie zgięcia kończyn. Do nasilenia objawów dochodzi w sytuacji narażenia chorego na działania czynników prowokujących, takich jak: alergeny pokarmowe, alergeny wziewne (kurz, pyłki, roztocza), detergenty oraz czynniki infekcyjne (drożdżaki, bakterie). Charakterystyczna jest silna reakcja alergiczna na kontakt z wełną.

Występowanie zmian ma charakter przewlekły i nawrotowy. Po 30 roku życia obserwuje się samoistną remisję tj. wycofywanie się objawów chorobowych lub zmniejszenie ich nasilenia. U chorych, u których nie doszło do wycofania choroby, obserwuje się pojawienie zmian także na grzbietowej powierzchni dłoni https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%81uszczycowe_zapalenie_staw%C3%B3w. Widoczne jest także zwiększenie lichenizacji, procesu polegającego na zgrubieniu wierzchnich warstw skóry.

U ponad połowy chorych oprócz dolegliwości podstawowych obserwuje się pojawienie objawów dychawicy oskrzelowej lub kataru siennego. Co ważne, nie odnotowuje się zależności między nasileniem zmian skórnych a objawami astmy.

Leczenie atopowego zapalenia skóry u dorosłych  nie różni się zasadniczo od metod stosowanych w pierwszych latach życia. Podstawę leczenia w obu przypadkach stanowi odpowiednie natłuszczanie i nawilżanie skóry. Istotna jest również eliminacja czynników prowokujących występowanie zmian skórnych, głównie alergenów wziewnych i detergentów. Alergeny pokarmowe u dorosłych nie stanowią głównego źródła choroby.

Nieustąpienie zmian skórnych w okresie dojrzewania powoduje, iż trzeba rozsądnie zastanowić się nad wyborem zawodu. Niewskazane są wszelkie zawody wymagające stałej styczności ze związkami uczulającymi, tj. fryzjerka, kosmetyczka, pielęgniarka, mechanik samochodowy itp.

Rate this post